Հավելված
«Երբ վերևում...»
Քաղդեական «ՇԱՐ»
«Շար»՝ բաբելոներեն, ասորերեն, հունարեն 3600 տարվա ժամանակաշրջան: Գործ է ածվում Եվսեբիոսի[1] Քրոնիկոնում, որից առել է և Խորենացին, ապա և ուրիշները: Ո՞ր լեզվից է փոխ առնված բառը Եվսեբիոսի հայերեն թարգմանության մեջ, պարզ չէ: Հյուբշմանը կարծում է, թե առնված է հունարենից և սեմականի ձև է տրված (տե´ս Արմատ. բառ.):
Մովսես Խորենացին օգտագործելով «Շար» ժամանակաչափը, արտահայտել է հետևյալ միտքը. «Ազովրոսը թագավորեց տասը շար», որ լինում է երեսունվեց հազար տարի: Սա, ըստ արեգակնային չորս ժամանակյա տարու հաշվելով, ոչ միայն չի համապատասխանում մեր տարիներին, մանավանդ նաև ըստ Աստվածաշնչի, այլև հեռանում է եգիպտացիների տարիներից, որոնք Լուսնի ծնունդներով են հաշվում: Նույնիսկ եթե աստվածների վերաբերյալ ոմանց ասածները մեկն ու մեկը տարիներ համարի և զուգադրելով համեմատի առաջարկված անսահման թվերին` ճշմարտությանը մոտեցնելու, երբեմն պակաս կստացվի և երբեմն մեծ թիվ կկազմի: Պետք է այստեղ իսկապես նրանց կարծիքներն ըստ մեր կարողության բացատրել, թե նրանցից յուրաքանչյուրը ինչ մտածեց այս բաները այսպես գրելով...»:[2]
Վերը նշված «Շար» անստույգ ժամանակաչափը, Խորենացին չընդունելով, օգտագործել է իր պատմության մեջ, սակայն, վստահելով «եկեղեցական պատմության» հայր, աստվածաբան Եվսեբիոս Կեսարացուն, փոխ է առել նրանից: «Շար» ժամանակաշրջանը, 3600 տարվա չափով, օգտագործվում է պատմության մեջ, ինչպես օրինակ՝ «Շումերական արքայացանկում», որտեղ վերածվել է անհասկանալի և իրարամերժ պատմական ժամանակաշրջանների: Պատմության մեջ մասնագետների կողմից «Շար» ժամանակաչափի օգտագործումը, մեր կողմից նշված, «անստույգ տվյալներ» փոխառելու և կիրառելու լավագույն օրինակ է:
Ներկայացնենք «Շար»-ի պարզ թվաբանական արժեքը: Այս արժեքը եղել է Արի վեցական համակարգի ժամանակ, երբ «ջանավարներով» ավելացված իննական համակարգը դեռ չկար: Մարդկությանը հայտնի է եղել թվաբանական պարզ երկու գործողություն՝ «գումարում» և «հանում», չեն իմացել «բազմապատկում» և «բաժանում» գործողությունները: Չխորանալով տվյալ ժամանակաշրջանում թվերի գրելաձևի մեջ, թվանշանները ներկայացնում ենք այսօրվա գրելաձևով: Թվային շարքը մինչև վեցն էր և ամեն ինչ վերածում և հարմարեցվում էր այդ քանակին: Վեց միավորով քառակուսու մակերեսը հաշվել միայն մեկ գործողությամբ՝ «գումարում»-ով, մարդն իրագործել է շատ պարզ ձևով:
[1] Եվսեբիոս Կեսարացի` 3-4-րդ դարերի հույն եկեղեցական գործիչ, պատմիչ, «եկեղեցական պատմության» հայր, աստվածաբան։
[2] Մովսես Խորենացի, «Հայոց Պատմություն», էջ 21:
Միավորների (գնդերի) քառակուսաձև դասավորելուց հետո, առաջին շարքը պտտելով, դարձրել են շրջան՝ «օղ», հետևաբար հաշվել են, որ վերևից ներքև կունենան վեց «օղ», այսինքն` վերևից ներքև կունենան «վեց շար, շրջան», որը գրվել է՝ 6օ(ղ), օղը= 6, հետևաբար «Շարը» = 6 oղ = 6 x 6= 36: Այստեղ հարկ ենք համարում նշել, որ «Արմատական բառարան»-ում բերված Հայնրիխ Հյուբշմանի կարծիքը չի համապատասխանում իրականությանը, քանի որ հայերենում, կանոնավոր հերթականությամբ դասավորվածքը, անվանվում է «շար», իսկ շրջանը գրվում է իր կլոր սիմվոլի՝ «օ»ղ բառով: Այդ ժամանաշրջանում զրո («0») թիվ և թվանշան չի եղել, ուստի թե ինչպե՞ս են «մասնագետները» վեցի կողքի շրջանի խորհրդանիշ «օ»-ն կարդացել զրո, պարզ չէ, որի արդյունքում ստացել են կողը = «60», իսկ մակերեսը՝ 60x60=3600, հռչակելով «սրբազան քառակուսի»: Այստեղ միայն նշենք, որ «ՏԱՍ» թիվը, լինելով կեղծ թիվ (չշփոթել իռացիոնալ թվերի հետ), թվային բազմությունում կատարում է «ԱՍՏ»-ի, «ՍԱՏ»-ի քայքայիչ գործունեությունը: Նույնատիպ գնդիկներով կառուցած առաջին կանոնավոր շրջանը առաջանոմ է վեց գնդիկներից, որի ներսի տարածքը համապատասխանում է (յոթերորդ) նույն գնդիկի չափերին: Եթե ընդունենք գնդիկը Նախանյութի մեկ մասնիկն է, որից փոքր նյութական ոչինչ չկա, ապա դա համապատասխանում է, տարրական մասնիկներ ստեղծելու տիրույթում, առաջին նյութական «մեկ մաս»-նիկ թվին, որն իրական ծավալային մեծություն է, այլ ոչ թե մտապատկերային անորոշ թվային նիշ: Հաջորդ տիրույթի՝ «Ատոմ»-ի, չափման «մեկ միավոր»-ը «էլեկտրոնն» է, մոլեկուլի «մեկ միավոր»-ը՝ «ատոմ»-ն է, հաջորդը՝ «բջիջ»-ը և այլն: «Միավոր» հասկացությունը տարբերվում է «մաս»-ից իր բանական լինելու՝ ծնվելու և ծնելու հատկությամբ: Այս թեման շատ ծավալուն է, որը մասնագետների ուշադրության և նոր մոտեցման կարիք ունի:
Նման մասնիկներով կառուցած շրջանագծի երկարությունը` 2πR=6, քանի որ «մեկ» մասնիկից փոքր նյութ չկա, ապա R-ը նույնպես հավասար է մեկի, հետևաբար՝ վեց գնդիկով շրջանի π=6:2=3, π=3 գնդի տվյալ տիրույթի համար, որը հիմք է հանդիսացել Շումերների՝ π=3 թվային արժեքին: Վեց միավոր շառավղով շրջանագծի երկարությունը՝ C=2πR=36, համընկնում է վեցական կող ունեցող քառակուսու մակերեսի՝ 36 թվի հետ: Այս հանգամանքը բավական է եղել, որ «մասնագետները» սրբացնեն այդ քառակուսու մակերեսը...
Ռոզետյան քարի «դիլետանտ թարգմանություն»[1]
Ահռելի աշխատանք` կատարված Յուզյակ Նիկոլայ Միխայիլի կողմից, Դնեպրոպետրովսկ քաղաքից:
1799թ. Ռոզետտա (Ար-Ռաշիդ) քաղաքի մոտակայքում տեղակայված Նիլ գետի դելտայի վտակներից (ներհոս) մեկի մոտ, բերդի կառուցման ժամանակ, հետագայում հայտնի դարձած Սեն-Ժուլյեն անվամբ, աշխատանքի ղեկավար, ինժեներական զորքերի սպա` Պիեռ-Ֆրանսուա-Կըսավյե Բուշարը հայտնաբերեց մի սալաքար: Ֆրանսիացիների կապիտուլյացիայից հետո, եգիպտական հանձնաժողովին, այլ ռազմավարի հետ միասին, հաջողվեց ժամանակին հանել Ռոզետյան քարի և այլ գտածոների ծեփապատճենը: Այդ ձուլվածքները տեղափոխեցին Փարիզ:
Եթե ուշադիր կարդանք ժամանակակից գրքերը, ապա պարզ է դառնում, որ առայսօր ֆրանսիացի գիտնականները մեղադրում և նախատում են բրիտանացիներին, ասելով, թե մեր տղաները կողոպտում էին Եգիպտոսը` Լուվրի հավաքածուն հարստացնելու նպատակով, իսկ այդ ծովահեն ավազակներ բրիտանացիք ամենը խլեցին, թողնելով մեր գիտնականներին միայն ծեփապատճենները:
Իհարկե, մենք հասկանում ենք, թե որն է բնօրինակը և որն է ձուլվածքը (պատճենը): Գիտական գրականության մեջ ընդունված է Ռոզետյան քարը արտեֆակտ համարել: Այսօր բնօրինակը պահվում է բրիտանական թանգարանի եգիպտական պատկերասրահում:
Ռոզետյան քարի մասին տեղեկատվությունը միատեսակ է, բայց հանրամատչելի:
Եգիպտոսի պատմությանը կամ եգիպտաբանության պատմությանը նվիրված գրքերում, շատ հեղինակներ, իրենց «փաստարկների» պատկերազարդման համար տեղադրում են Ռոզետյան քարի մոտավորապես 9x12 չափերով նկարը:
«Ռոզետյան քարը» եգիպտաբանության անկյունաքարն է:
[1] Թարգմանություն ռուսերենից, հատված:
Ամբողջական տեքստը տե´ս` http://mishawalk.blogspot.com/2014/12/blog-post_66.html կայքում:
Այս ամենը ես միամտաբար համարում էի բարձր գիտական և առավել հնարավորին: Եթե անգամ տառերը դիտարկել մանրադիտակով: Իսկ ո՞րտեղից այն վերցնել:
Ժամանակի ընթացքում ես իմացա, որ այդ «փոքրիկ քարը» կշռում է մոտ կես տոննա:
«Չափազանց ամուր, սև բազալտե մանրահատիկավոր սալաքար (բարձրությունը մոտ 1 մետր, լայնությունը մոտ 73 սմ, հաստությունը մոտ 27սմ): Մի կողմից այն հղկված է: Քարի մակերեսին երևում են երեք արձանագրություն` կատարված երեք տարբեր համակարգերով: Վերին արձանագրությունը մեհենագրային մակագրումով 14 տող է, մեծ մասամբ քայքայված կամ ճաքած: Միջին արձանագրությունը եգիպտական սղագրությամբ (դեմոտիկ գիր) 32 տող է: Քարի երրորդ և վերջին մասում տեղ է զբաղեցնում հունարեն հնամենի տառերով կազմված 54 տողանոց արձանագրությունը: Հունական տեքստից մի մաս կորցված է, քանի որ ստորին անկյունից եռանկյունաձև կտոր է կոտրվել»:
Եվ այսպես, պաշտոնական գիտությունը պնդում է, որ հին հունարենով տեքստը պարունակում է Մեմֆիսում հավաքված եգիպտական քրմերի որոշումը` արժանացնել բարձրագույն պատվի Պտղոմեոս V Եպիֆանին, ով կառավարել է Եգիպտոսը 203-ից մինչև 181թթ. մ.թ.ա.: Արձանագրությունները փորագրված են «սրբազան, տեղական բնագրով և հելլենական տառերով»: Դեռ Հերոդոտոսի ժամանակներից «սրբազան տառեր» են կոչվում մեհենագրերը, ստորին արձանագրությունը արված է հունարեն տառերով:
Հետևաբար՝ «տեղական բնագրով» (դեմոտիկ գիր) համարվում է միջին արձանագրությունը, որը պահպանված է գրեթե ամբողջությամբ: Պտղոմեոս անունը հունարեն տեքստում հիշատակվում է 11 անգամ:
«Ռոզետյան մակագրության դեմոտիկ տեքստի մեկնաբանությունը ուղեկցվող հունարեն տեքստի միջոցով, թույլ տվեց ինձ տեղադրել…» գրել է «նամակ պարոն Դասյևին» Ժ.Ֆ. Շամպոլյոն [189]:
Ես միամտաբար որոշեցի, որ եթե դեմոտիկ տեքստը եգիպտաբանության հիմնադրի կողմից մեկնաբանվում է հունարեն գրվածքի օգնությամբ, ապա պետք է գնալ գրադարան, վերցնել մի գիրք, որում բերված է Ռոզետյան գրության ֆաքսիմիլեն, մասնավորապես, որակյալ, արդիականացված հունական մասի ուսումնասիրությունը:
Գրքում, ինչպես նկարազարդ այբբենարանում, ես կգտնեմ իմ բոլոր միամիտ հարցերի պատասխանը: Ինձ համար թե´ հին հունական գիրը, թե´ եգիպտական մեհենագրերը նույնն են: Սակայն կան գիտնականներ, ովքեր առավել տեղյակ են այդ բնագավառից: Եվ ես գնացի…
Թվում էր թե…
Կա երեք միանման տեքստ, գրված տարբեր տառատեսակներով:
Տրամաբանական է սկսել նրանից, ինչը հասանելի է գիտությանը, լինի դա XIX թե XXI դարը: Այսինքն` դրա հունական մասի ուսումնասիրմամբ և առավել ճշգրիտ թարգմանությամբ:
Պարզվեց, որ Եգիպտոսի վերաբերյալ մեկ ու կես դարի ընթացքում տպագրված և ոչ մի գրադարանային գրքում նման տեղեկատվություն չկա:
Ամենուր նույն բանն է գրված. «Մեմֆիսում հավաքված եգիպտական քրմերի` Պտղոմեոս V Եպիֆանին բարձրագույն պատվի արժանացնելու որոշումը»:
Նայեցի համացանցում… իսկ այնտեղ Շամպոլյոնի հայտնի խոսքերը. «Մեմֆիսում հավաքված եգիպտական քրմերի` Պտղոմեոս V Եպիֆանին բարձրագույն պատվի արժանացնելու որոշումը»: Անձամբ ինձ այս «գիտական» միաբանությունն ու կազմակերպվածությունը տագնապեցրեց: Ենթադրենք մեր առջև «Պրավդա» թերթից առաջնորդող հոդված է, կարելի է համաձայնվել այդպիսի արմատական հապավումով: Ասենք թե թերթի առաջին էջին տեղադրված է լայնածավալ հոդված` նվիրված համաշխարհային պրոլետարիատի առաջնորդ` Վ.Ի Լենինին: Լենինի կենսագրությունը ստիպողաբար սովորեցնում էին մանկապարտեզից սկսած մինչև խորը ծերություն: Բոլոր տեսակի լրատվամիջոցները ողջ օրվա ընթացքում հիշեցնում էին «նրա հիմնական ուղերձները»: Սակայն ո՞վ է Պտղոմեոս V Եպիֆանը: Ինչո՞ւ նրա մասին տվյալներն այդքան սեղմ են ու կցկտուր: Ընդամենը մի քանի տող. «Մեմֆիսում հավաքված եգիպտական քրմերի` Պտղոմեոս V Եպիֆանին բարձրագույն պատվի արժանացնելու որոշումը»:
Ինչո՞ւ գիտնականների ձեռքում քարը հայտնվելուց ի վեր,ավելի քան 200 տարվա ընթացքում, գիտականորեն նույնիսկ չի արվել տեքստի որակյալ պատճենը: Ինչո՞ւ գիտական ասպարեզում չկան քննարկումներ Ռոզետյան աղբյուրի երրորդ` հունական մասի, այս կամ այն տեղի գրառման, թարգմանության կամ մեկնաբանման վերաբերյալ: Ու՞ր են հին հունարենի գիտակների բազմահատոր աշխատությունները: Պարզ հաշվարկը հուշում է, որ հունական տեքստում ավելի քան 7000 նշան կա: Ինչո՞ւ էր հնադարյան քարտաշը նստած տաշում 7000 տառ, եթե նրա աշխատանքի ողջ իմաստը մեկի կողմից պետք է կրճատ մեկնաբանվեր մի քանի տողով. «Մեմֆիսում հավաքված եգիպտական քրմերի` Պտղոմեոս V Եպիֆանին բարձրագույն պատվի արժանացնելու որոշումը»: Մի՞թե ավելի քան 200 տարի, Ռոզետյան քարը գտնվելուց ի վեր, ոչ մի համաշխարհային գիտնական հետաքրքրություն չցուցաբերեց արտեֆակտի հանդեպ: Այս դեպքում ինչպե՞ս է, որ Ռոզետյան քարը` հպանցիկ շոշափմամբ կամ մակերեսային զննումով, առանց քրտնաջան, մանրակրկիտ, մանրախնդրորեն ուսումնասիրման, այսպես ասած «մինչև վերջին ատոմը չուսումնասիրված», կարող է լուրջ գիտնականների կողմից համարվել անկյունաքար մի գիտության, որը կոչվում է եգիպտաբանություն: Եվ ընդհանրապես, այս պրիմիտիվ մոտեցումն ինպե՞ս կարող է կոչվել գիտություն, որի հիման վրա աճում են նույնիսկ ակադեմիկոսներ: Եվ եթե ոչ ոք այս ամենը չի տեսնում կամ ձևացնում է, որ չի տեսնում, ապա բնական հարց է առաջանում. «զարգացման ի՞նչ մակարդակի վրա է գտնվում Եգիպտաբանությունը»:
Больщая сов. Энциклопедия: «Чёрная дыра» космический объект, возникающий в результате релятивистского коллапса
гравитационного массивных тел. Катастрофическая гравитация сжатием (коллапсом)
может заканчиваться, в частности, эволюция звёзд, масса которых к моменту
сжатия превышает некоторую критическую величину. Значение критической массы
точно не определено и в зависимости от принятого уравнения состояния вещества
меняется от 1,5 до 3 (где - масса Солнца). При любом уравнении состояния
вещества общая теория относительности предсказывает отсутствие устойчивого
равновесия для холодных звёзд в нескольких солнечных масс. Если после потери
устойчивости в звезде не происходит освобождения энергии, достаточной для
остановки сжатия или для частичного взрыва, при котором оставшаяся после взрыва
масса стала бы меньше критической, то центральные части звезды коллапсируют и
за короткое время достигают гравитационного радиуса rg. Никакие силы
не могут воспрепятствовать дальнейшему сжатию звезды, если её радиус уменьшится
до rg (до радиуса т. н. сферы Шварцшильда). Основное
свойство сферы Шварцшильда состоит в том, что никакие сигналы, испускаемые с
поверхности звезды, достигшей этой сферы, не могут выйти наружу. Таким образом, в результате гравитационного сжатия
массивных звёзд появляется область пространства-времени, из которой не может
выйти никакая информация о физических процессах, происходящих внутри неё.
«Ч.д.» обладает внешним
гравитационным полем, свойства которого определяются массой, моментом вращения
и, возможно, электрическим зарядом, если коллапсирующая звезда была
электрически заряжена. На больших расстояниях поле «Ч.д.» практически не
отличается от полей тяготения обычных звёзд, и движение др. тел,
взаимодействующих с «Ч.д.» на большом расстоянии, подчиняется законам механики
Ньютона. Как показывают расчёты, у вращающейся «Ч. д.» вне её поверхности
должна существовать область, ограниченная поверхностью статического предела, -
т. н. эргосфера. Сила притяжения со стороны «Ч.д.», действующая на неподвижное
тело, помещенное в эргосферу, обращается в бесконечность. Однако эта сила
конечна, если тело обладает моментом вращения, совпадающим по направлению с
угловым моментом «Ч.д.», поэтому любые частицы, оказавшиеся в эргосфере, будут
вращаться вокруг «Ч.д.». Наличие эргосферы может привести к потере энергии
вращающейся «Ч.д.». Это возможно, в частности, в том случае, если некоторое
тело, влетев в эргосферу, распадается (например, в результате взрыва) около
поверхности «Ч.д.» на две части, причём одна из них продолжает падение на
«Ч.д.», а вторая вылетает из эргосферы. Параметры взрыва могут быть такими,
что энергия вылетевшей из эргосферы части больше энергии первоначального тела.
Дополнительная энергия при этом черпается из энергии вращения «Ч.д.». С
уменьшением момента вращения «Ч.д.» поверхность статического предела
сливается с поверхностью «Ч.д.» и эргосфера исчезает. Быстрое вращение
коллапсирующего тела препятствует образованию «Ч.д.» вследствие действия
центробежных сил вращения. Поэтому «Ч.д.» не может иметь момент вращения
больший некоторого экстремального значения. Как показывают квантовомеханические
расчёты, в сильном гравитационном поле «Ч.д. « могут рождаться частицы -
фотоны, нейтрино, гравитоны, электрон-позитронные пары и др.; в результате
«Ч.д. «излучает как чёрное тело с эффективной температурой даже тогда, когда
никакое вещество на неё не падает. Энергия этого излучения черпается из
энергии гравитационного поля «Ч. д.», что со временем приводит к уменьшению
массы «Ч.д.». Однако из-за низкой эффективности процессы квантового излучения
несущественны для массивных «Ч.д.», возникающих в результате коллапса звёзд. На
ранних (горячих и сверхплотных) этапах развития Вселенной в ней из-за неоднородного
распределения вещества могли образоваться «Ч.д.» с различной массой - от 10¾5 г
до массы Солнца и больше. В отличие от «Ч.д.» - сколлапсировавших звёзд эти
«Ч.д.» получили назв. первичных. Процессы квантового излучения уменьшают массу
«Ч.д.», и к настоящему времени все первичные «Ч.д.» с массой меньше 1015 г
должны были «испариться». Интенсивность и эффективная температура излучения
«Ч.д.» увеличиваются с уменьшением её массы, поэтому на последней стадии (для
массы порядка 3.109 г) «испарение» «Ч.д.» представляет собой взрыв с выделением
1030 эрг за 0,1 сек. Первичные «Ч.д.» массой большей чем 1015 г остались практически
неизменными. Обнаружение первичных «Ч.д.» по их излучению позволило бы сделать
важные выводы о физических процессах, протекавших на ранних стадиях эволюции
Вселенной. Поиски «Ч.д.» во Вселенной представляют собой одну из актуальных
задач современной астрономии. Предполагается, что «Ч. д.» могут быть
невидимыми компонентами некоторых двойных звёздных систем. Однако этот вывод
не достоверен, т.к. одна из звёзд двойной системы, будучи нормальной звездой,
может оказаться невидимой на фоне более сильного свечения второй компоненты.
Др. метод отождествления «Ч. д.» в двойных системах основывается на изучении
свечения вещества, которое перетекает к «Ч.д.» с соседней (обычной) звезды.
Вблизи «Ч.д. « из перетекающего вещества образуется диск, его слои движутся
вокруг «Ч.д.» с различными скоростями (см. рис.). Из-за трения между соседними
слоями вещество в диске нагревается до десятков миллионов градусов, и
внутренние области диска излучают энергию в рентгеновском диапазоне
электромагнитного спектра. Аналогичное излучение будет рождаться и в том
случае, если на месте «Ч.д.» в двойной системе будет находиться нейтронная
звезда, но последняя не может иметь массу больше некоторого предельного
значения. В результате космических исследований открыто большое число источников
рентгеновского излучения в двойных звёздных системах. Наиболее вероятным
кандидатом в «Ч.д.» является рентгеновский источник Лебедь Х-1. Масса
источника в этой двойной системе, которую можно оценить из наблюдаемой скорости
движения оптической звезды по орбите и законов Кеплера, превышает 5, т. е.
больше предельного значения массы для нейтронной звезды. Предполагается также,
что в ядрах активных галактик и квазарах могут находиться сверхмассивные «Ч.д.»
(М 106-108) и наблюдаемая активность этих объектов обусловлена падением на «Ч.
д.» окружающего их газа. Лит.: Зельдович Я. Б., Новиков И. Д., Теория
тяготения и эволюция звёзд, М., 1971; Пенроуз Р., «Черные дыры», «Успехи
физических наук», 1973, т. 109, в. 2; Шкловский И. С., Звезды: их рождение,
жизнь и смерть, М., 1975, Торн К., Поиски черных дыр, пер. с англ., «Успехи
физических наук», 1976, т. 118, в. 3; Фролов В. П., Черные дыры и квантовые
процессы в них, там же; Шакура Н. И., Нейтронные звезды и «черные дыры» в
двойных звездных системах, М., 1976; Новиков И. Д., Черные дыры во Вселенной,
М., 1977; Мизнер Ч., Торн К., Уилер Дж., Гравитация, пер. с англ., т. 1¾3, М.,
1977. © Н. И. Шакура.
ԲՈՐԻՍ ԱՆԴՐԱՆԻԿԻ ԳԱԲՐԻԵԼՅԱՆ
ՄԵՐ ԳԱԼԱԿՏԻԿԱՅԻ ԱՐՏԱՑՈԼՈՒՄԸ ՄԻՖԱՊԱՏՈՒՄՆԵՐՈՒՄ
BORIS ANDRANIK
GABRIELIAN
REFLECTING OUR GALAXY IN MYTHS
The work is
intended for historians, astronomers, geologists, linguists and readers who
aim to understand the proposed hypothesis.
Комментарии
Отправить комментарий