ՀԵՏԵՎՈՒԹՅՈՒՆ Վերջնածրագրի (վերջաբանի) փոխարեն

Այս փոքրիկ գրքով՝ ինչպես մի փոքրիկ հայելի, փորձ արվեց ներկա­յացնել «ծուռ հայելիների թագավորության» իրական պատկերը մարդ­կության առջև: Պետք է համարել բնակա՞ն, թե՞ ցավով ընդունել այն փաստը, որ այսօրվա մարդը, նույնիսկ ուղիղ հայելու մեջ, «տեսնում» է այն, ինչ ինքն է ուզում տեսնել: Իհարկե, նման մեղադրանքի պատաս­խանատուն մարդը չէ, ովքեր հաճախ մեղադրելով միմյանց՝ փորձում են սխալը փնտրել իրենց մեջ՝ չճշտելով և ավելին՝ չկասկածելով աստվածա­յին կեղծիք հորդեցնող «աղբյուրի» վրա: Մեղադրելով միմյանց՝ անկեղծ և կարճամիտ մարդը, ճշմարտությունը փնտրում է սխալների հեղինակ աստվածների հովանավորած գիտական և հոգևոր տաճարներում:

Մարդուն Արն Արարեց իր բնույթով, ով հանդիսանալով բուսական և կենդանական աշխարհի ամենազարգացածը, ինքը պետք է իրագործեր Արից ստացած ծրագրերը և կատարեր իր Արարողի պահանջները: Կյանքի ընթացքում մարդն իր փորձառության հիման վրա պետք է ստեղծեր իր սեփական «Windows» ծրագիրը (ինքնուրույն ստեղծած Ճիշտ չափանիշների հիման վրա), դառնար բնության մեջ երկրորդ ստեղծա­գործողը՝ հայր Արից հետո: Սակայն իրականությունը խեղվեց աստ­վածների կողմից, նրանք` մարդուն վերածրագրավորելով իրենց կեղծ քայքայող ծրագրերով, դարձրեցին իրենց նման ավերիչ, այլ ոչ Արարիչ: Արդյունքում` ոչ մի ազգ կամ ցեղ մեղավոր չէ իրեն բաժին հասած մուտացված տեսակի համար, և ոչ մեկը, ներառյալ մարդկության դոնոր Արան, չունի իրավասություն մարդկային մյուս ռասսաների նկատմամբ, հետևաբար ոչ մի ազգ չի կարող իրեն համարել «բարձր ռասսա»: Մարդը` մարդկության նկատմամբ դառնում է վտանգավոր, ոչ թե իր մարդաբա­նական տեսակի պատճառով, այլ երբ անհատական կամ խմբավորում­ներով վերածվում են աստվածային հիվանդագին ծրագրերի տարածման հարուցիչի:

Վերը նշված երևույթը պատկերավոր դարձնելու համար ներկա­յացնենք օրինակով. խնձորենիները բնության մեջ հաշվվում են երեսուն­վեց տեսակից ավելի, սակայն մարդկանց միջնորդությամբ, արհեստա­կան սելեկցիայի և գենետիկ մուտացիաների հետևանքով, այսօր հաշվ­վում է տաս հազար սորտից (տեսակից) ավելի: Ամեն մի սելեկցիոներ ընտրություն է կատարում իր բնակավայրի բնակլիմայական պայմաննե­րին համապատասխան, որի արդյունքում ունենում ենք վաղահաս, աշ­նանային, ձմեռային տարբեր տեսակի և համի խնձորներ: Ստացված նոր սորտերը, իրենց կեղևի հաստության հաշվին, նախատեսված են նաև դիմակայելու տվյալ տարածքում գտնվող տարբեր թրթուրներին և մի­ջատներին: Արդյունքում ստացվում են խնձորի այնպիսի սորտեր, որոնք շատ հեռու են իրական խնձորից թե՛ իրենց համով, և թե՛ իրենց օգտա­կարությամբ, սակայն նրանք էլ են խնձոր և իրենց անորակ սորտի հա­մար պատասխանատուն ծառը չէ: Բնության մեջ բոլոր ծառերը «իրա­վունք» ունեն աճել այնտեղ, որտեղ իրենց հարմար բնակլիմայական պայմաններ կան: Սակայն թե՛ բուսական, և թե՛ կենդանական աշխարհի ամեն մի տեսակ ունի իր բնօրրանը, որի պայմանների առկայության դեպքում միայն կարող է ինքնուրույն վերապրել՝ առանց մարդու խնամքի և միջնորդության: Հետևաբար Արի ծրագրերով առաջնորդվող բնությունն է ամենամեծ սելեկցիոները, որն ընտրում և կարգավորում է տվյալ բույսի կամ կենդանու զարգացման համար համապատասխան միջավայրը: Մարդ-սելեկցիոներների միջնորդության դադարից հետո միայն կվերա­կանգնվի բնական սելեկցիան, որի ընթացքում կզարգանան բուսական կամ կենդանական աշխարհի այն տեսակները, որոնք գտնվում են իրենց բնօրրանում: Խաչասերված և մուտացված տեսակները, որոնք զրկված են նույնիսկ իրենց վերարտադրման սերմերից (կորիզներից), բնականա­բար կվերանան՝ իրենց տեղը զիջելով բնական տեսակներին:

Թեմայից շեղվելով պետք է նշել, որ Երկրի «տերերը» քաղաքն էներ­գակիրներով (էլեկտրականություն, գազ, նավթ) իրենց հսկողության տակ պահելուց հետո, անցել են գյուղերին: Իրենց ծառայող գիտական լաբորա­տորիաներում, գիտնականների միջոցով մշակում են բուսական նոր սոր­տեր և հողը «պարարտացնելու» համար քիմիական տարբեր թունավոր «պարարտանյութեր»: Լաբորատորիաներում ստացած բուսական նոր սորտերը չունեն իրենց վերարտադրման սերմերը: Արդյունքում ամեն տարի գյուղացին բանջարա-բոստանային կուլտուրա կամ մրգատու ծա­ռեր աճեցնելու համար պետք է սածիլներն ու տնկիները, պարարտանյու­թերի հետ միասին, գնի Երկիր-Արբանյակը զավթած «տերերից», որով գյուղն իր տնտեսությամբ, ինչպես քաղաքը, նույնպես կանցնի նրանց հսկողության տակ...

Վերադառնալով թեմային, պետք է նշել, որ ինչպես մարդն է միջ­նորդել խնձորների սորտերի բազմացմանը, նույն կերպ աստվածներն են վարվել մարդկանց հետ: Ստեղծել են մարդկային տեսակներ, որոնք` հա­վաքվելով աստվածներից նշանակված և աստվածներին ծառայող թա­գավորների շուրջը, պարփակվելով իրենց թագավորական կամ պետա­կան սահմաններում, ստեղծել են արհեստական տարածքային սահման­ներ՝ հարևան թագավորության կամ պետության հետ: «Հարևան» հաս­կացողությունը միայն պարզ մարդկային տեսակների՝ ժողովուրդների հասկացողություն է, իսկ թագա­վորական և պետական շահերում դիտ­վում է որպես սահմանակից երկիր: Պատմական վիճակագրության տվյալներով հաստատվում է, որ ավելի շատ իրար դեմ պատերազմել են «հարևան» երկրները: Մինչև պատերազմը, երկու հարևան ժողովուրդնե­րի մեջ հայտնվում են էմիսարներ և կատարում իրենց չար գործը` հա­րևանների մեջ թշնամություն սերմանելով: Հետևությունը միանշանակ է. աստվածային ծրագրերում «հարևանություն»-ը միայն խոսք է և ոչ մի արժեք չունի աստվածների ստեղծած պետական շահի համեմատ: Արդ­յունքում երկու հարևան ժողովուրդներ, որոնք նույնիսկ բարեկամական կապեր էին հաստատել միմյանց հետ, աստվածների ստեղծած պետա­կան շահերը դարձնում են թշնամիներ: Նման պայմաններում մարդը` պարփակվելով իր պետության սահմաններում, ձեռք է բերում աշխար­հաճանաչողական նոր մոտեցումներ, որոնք ավելի շատ հագեցած են թշնամական միտումներով նախկին բարի, մերձավոր հարևան ազգի կամ ցեղի նկատմամբ: Արդյունքում մեծանում է ազգերի միջև եղած հակա­դրությունը` առաջացնելով ճեղքվածք մարդատեսակների մեջ, որն աստ­վածների քայքայող ծրագրի արդյունք է: Նման ծրագրերը խոչընդոտ են հանդիսանում Արա մարդատեսակի վերականգնմանը` բնական սելեկ­ցիայի միջոցով: «Ազգ» և «ցեղ» բառային հասկացությունը դժվար է ասել, թե երբ և ում կողմից է շրջանառվել լեզվի մեջ, որը պարզ և ըմբռնելի ձևով օգտագործվում է ժողովրդի կողմից, սակայն անհասկանալի և նույնիսկ վիճահարույց է մասնագետների շրջանում:

Մեր կարծիքով «ԱԶԳ» բառը հապավում է, և վերծանվում է՝ «Արա­յին Զևսով Գոյացնել» (ընդունել որպես կարծիք): «Ազգ» հասկացողու­թյունը մարդիկ ընդունում են որպես զտարյուն մարդատեսակ և ընդունված է այն տեսակետը, որ միայն ներազգային ամուսնությունների հետևանքով ազգը կպահպանի իր «զտարյուն» տեսակը: Ամեն ազգ ունի իր տեսակի վերաբերյալ աստվածների ստեղծած առասպելական կեղծ պատմությունները, որը դարձել է տվյալ ազգին «փառք ու պատիվ» բերող «ծննդյան վկայագիր»: Արդյունքում, նույնիսկ մուտացված ազգերը հպարտ են իրենց տեսակով և ձգտում են պահպանել այն: Նման մոտե­ցումը բխում է աստվածների շահերից, որոնք խթանում և ամրապնդում են աստվածների քայքայող (բաժանող) ծրագրերը և միևնույն ժամանակ ապահովում իրենց Երկրի «իշխան և տեր» լինելը: Այս՝ «բաժանի, որ տիրես» մոտեցումը հիմք է հանդիսանում Արի արարած մարդ տեսակի ոչնչացմանը և մուտացված մարդատեսակի քանակական աճին: Բնական սելեկցիայով վերականգնումը պահանջում է հակառակ տրամաբանու­թյուն. միայն մարդկային տեսակների՝ ազգերի մշտական շփումներն ու ամուսնական կապերը, հազարամյակների ընթացքում, Արարող Արի միջնորդությամբ, կվերականգնի դոնոր մարդու կայուն գենը` Արա տե­սակը...

Միայն ազգերի միատարրությունը՝ առանց սահմանների և պատե­րազմների, կվերականգնի մարդկության խաղաղ կեցությունը: Միևնույն ժամանակ, դառնալով մեկ բռունցք, կապրի և կմշակի Երկիր-Արբանյակը, իր Արարողի ծրագրով և «տեխնիկայով», առանց «աստվածային գիտա­կան» միջնորդության: Այդ ընթացքում պարզ կդառնա Թոմաս Մալթուսի «տեսության» սնանկությունը, որտեղ ներկայացվում է «ազգաբնակու­թյան» զարգացումը, առանց աստվածների քաոսաստեղծ ծրագրերի քայ­քայիչ գործոնի: Իսկ Երկիր-Արբանյակը այսօրվա մարդկության քանակի կրկնակի և եռակի չափերը կարող է կերակրել, եթե մարդն ապրի մարդ­կային նորմալ պահանջներով, առանց հրթիռային տիեզերանավերի և սպառազինման ծախսերի: Մարդը միայն սեփական պարզ տրամա- բանությամբ կարող է ուղղել իր սխալը` վերադառնալով իր հոր՝ Արի գիր­կը, ինչպես «անառակ որդի», որպեսզի հետագայում ճշգրտորեն ծառայի մեր հարազատ Ապիի Արարող ծրագրերի Արարիչ գործունեությանը...